Volg mij op facebook

Prooi

Angela Altman is een alleenstaande moeder met twee kinderen. Na een nare scheiding probeert ze haar leven weer op de rails te krijgen. Als zij op een dag met haar hond een strandwandeling maakt, ontmoet ze een leuk jong stel met wie het meteen klikt. De vriendschap met Erik en Martha wordt steeds intenser, en de drie zien elkaar steeds vaker. Langzamerhand nemen haar nieuwe vrienden haar leven echter over. Maar als Angela dat doorkrijgt is het te laat.

"Prooi zal velen slapeloze nachten bezorgen. Niet dicht te slaan dit boek." ELEGANCE

Hoe ze haar best ook deed, ze kon niet stoppen met trillen. De rechterkant van haar hoofd ketste met korte harde stootjes op de koude stenen vloer. Haar spieren verkrampten van de ondraaglijke pijn, haar maag kromp zo hevig samen dat ze ervan moest overgeven. Ze voelde het maagzuur met schokken naar boven komen en in haar keel branden. Paniek overviel haar. Ze probeerde haar mond zo wijd mogelijk open te doen. Haar lippen voelden als gelei en schuurden pijnlijk langs iets ruws dat over haar mond zat. Per ongeluk zoog ze haar onderlip naar binnen, het leek alsof er stukjes vel meekwamen. Ik los op! Ik verrot levend! Ze lag op haar zij en probeerde zich op haar buik te draaien zodat het maagzuur niet in haar longen terechtkwam, maar door een stekende pijn in haar schouder kon ze niet anders dan weer terugdraaien. Haar arm stak naar achteren. Ze probeerde hem onder haar lichaam te schuiven, maar haar handen waren strak op haar rug samengebonden. Er sneed iets in haar polsen, iets van hard plastic. Het moest zo'n tie-wrap zijn die om haar polsen zat, zo'n ding dat tuinmannen gebruiken om takken mee op te binden. Hoe lang lag ze hier al? Door een gat in de hoek van de ruimte had ze het dag en nacht zien worden. Maar hoeveel keer dat was geweest kon ze zich niet herinneren. Steeds zakte ze weg in een diepe bewusteloosheid, om dan weer wakker te schrikken van pijn, een geluid of een vreselijk angstgevoel. Ze had de geluiden horen wegsterven in de avond en langzaam horen terugkomen in de vroege ochtend. Eén keer had ze een auto over een nat wegdek horen rijden. En kinderstemmen! Ja, die herinnerde ze zich nog het beste. Hoe lang was het geleden dat ze de warme armen van haar dochter om haar nek had gevoeld? De tranen liepen langs haar branden oogleden. Het zout beet in de huid van haar wangen. Ze kreunde en keek weer naar het gat in de hoek van de ruw stenen muur. Het beeld werd wazig. Met moeite slaagde ze erin om bij bewustzijn te blijven. Haar gedachten begonnen als een draaikolk te tollen, tot ze uiteindelijk toch in een diep zwart gat viel en haar bewustzijn verloor. Met een schok kwam ze weer bij. Ze moest naar die muur zien te komen, die bood de enige mogelijkheid om dat verdomde plastic om haar polsen door te kunnen snijden. Het moest lukken, ze moest haar kind redden voor het te laat was. En ze moest zorgen dat die mensen ontmaskerd werden en laten zien dat ze geen onnozele vrouw was die je zomaar kon misleiden om haar vervolgens als oud vuil weg te smijten. Ze verzamelde alle kracht die ze nog in zich had. Millimeter voor millimeter schoof ze naar de muur. Het duurde een eeuwigheid, maar uiteindelijk lukte het om er te komen. Hoewel ze bijna flauwviel van de pijn, draaide ze zich om en begon het plastic langs de stenen te schuren. Ze hadden er vast niet op gerekend dat ze nog leefde.

Arena (2007)

ISBN: 9789069749358


website: aardworm.com • fotografie: wilco van dijen, patricia steur • login